Yarın tam 10 sene oluyor.Merkez üssü Gölcük olan 17 Ağustos Depremi 10.yılını dolduracak ama hala unutulmadı.Yaşanan onca acı,açlık,sefalet,çaresizlik hepsi akıllarda.Daha ”deprem” kelimesinin ne anlama geldiğini bilmeyen biçare çocuklar ki bende bir depremzedeyim.İlk defa 9 yaşında depreme mağruz kalmış ve o zaman duymuştum,depremin bir hayli etkilediği Sakarya’da.Belki de Türkiye’nin en büyük doğal afetiydi şimdiye kadar hiç yaşanmamış olan.Ne yapacağını bilmeyen binlerce insan ve ardıklarında bıraktıkları birçok şey.Helikopterle havadan çekilen kayıtlar durumun ehemmiyetini belirtiyordu aslında.Yerle bir olmuş binalar,ortalıkta cesetler..kiminin ayakkabısı,kiminin hırkası ve daha niceleri.10 sene doluyor yarın ve acaba biz depremzedelere gerekli hassasiyeti gösterebiliyor muyuz ?Bu soru tartışılır çünkü,Kocaeli’de depremzedelerin evlerine bürokratlar taşınacakmış ve depremzedeler bu evlerden apar topar çıkartılacak.10 sene öncesine geri dönüp tekrar evsiz kalacaklar..Doğru ya kimin umrunda aman bürokratlarımız mağdur olmasın.Yine bir vefasızlık örneği baş gösteriyor,ne gazilerimize ne şehit ailelerine gösterilmeyen ilgi,alaka şimdi depremzedelerin başına geliyor.Daha çok kişinin aklında 17 Ağustos gecesi ve sonrası..Özellikle Marmara Bölgesi’nin birinci dereceden deprem bölgesi olması hepimizi tedirgin ediyor,olası bir depremde maazallah İstanbul’un yerle bir olacağı ifade ediliyor.Umuyorum ki Allah bize tekrar bu günleri yaşatmaz,17 Ağustos bizim için kara bir gün olarak kalmaya devam eder…